బ్రతికేస్తాం

పుడతాం మరణిస్తాం జీవిస్తాం జెండాపై ఎర్రని రంగులో గెలిపిస్తాం, నిలబెడతాం నిలబడతాం స్వేచ్ఛ బ్రతికుందన్న నమ్మకంలో తిరిగొస్తాం, తిరిగొస్తాం తిరిగి ఇస్తాం మీ పిల్లల నవ్వులని మీ షికారుల అల్లరిని వినిపిస్తాం, వినిపిస్తాం వినపడేదాకా వినిపిస్తాం విశ్వమంతటికి మన శౌర్యాన్ని చెక్కు చెదరని మన శీలాన్ని ఒక్క రోజైనా గుర్తొస్తుంటాం మా పిల్లల ఒంటరి చూపుల్లో మా ఇళ్లల్లో మేమున్న గోడల్లో సంవత్సరానికి ఒక సారి

gulf

అనంతమైన బాధ్యతల్ని తీర్చేందుకు అనంతమైన సముద్రాన్ని దాటి వెళ్ళా వెళ్ళాక తెలిసింది తుఫానులో చిక్కానని ఇంట్లో కడుపు నింపిన రూపాయి నా జోబిలో ఉండి మరీ వెక్కిరిస్తోంది కాలం చేసే దహనం ముందు మనో శరీరం దహనం అవుతోంది అయినా నడిచా ఒంటరిగా ఓదార్పు మరిచిన ఎడారిలో అయినా నడిచా ఆకలిగా ఒక్కటైనా నాడైన క్షణం ఉంటుందన్న ఆశతో అయినా అడిగా దేవుడిని బిగ్గరగా ఒక్క సారి మళ్ళీ చూస్తా నా గుడిని నా తల్లి ఒడిని,…

ఎందుకు ఏడవాలి

అదే మళ్ళీ అడుగుతున్నా ఓ నా దేశపు చెల్లి నువ్వెందుకు ఏడవాలి నీ ఓటమి లెక్క 9 పరుగులే కానీ దానికి ముందు నువ్వు పెరిగెత్తిన అడుగులు ఎవరిక్కావాలి ఇక్కడంతా మగాడి ఆటలే దేశపు జెండాని నువ్వు గగనంలో రెపరేపలాడిస్తే ఎవరిక్కావాలి నువ్వు కత్తిరించుకున్న జుట్టు నువ్వు వేసుకున్న షర్టు నువ్వు పోగొట్టుకున్న సరదాలు నువ్వు చూసిన మగ గేలి ఎవరిక్కావాలి అయినా నువ్వు ఆడావ్ అనుకోకుండా ఓడావ్ కానీ, కసిగా పోరాడావ్ అది చాలదా మేము…

చివరి అక్షరాలూ

Disclaimer: Please don’t relate this to me కాలం నిన్ను వెలివేస్తున్నా మండే భావాలు దహిస్తున్నా కాగితం నిన్ను వెక్కిరిస్తున్నా మండుతున్న కీళ్లతో స్పాన్సర్ల వేటలో నవ్వుల పాలై తిరుగుతున్నా ఆగి ఆగి పుడుతున్న నా బిడ్డ కై తపిస్తున్నా కాగితమై మళ్ళీ పుడుతున్నాను అక్షరమై మరణిస్తున్నాను నే నిరంతర జ్వలనై భావపు వ్యవసాయ కార్మికుడినై అక్షర రైతుగా ముగిస్తున్నా చరిత్రలో ఎన్నో పేజీలు నింపుకున్న వాడు జనాల దేవుడు రాస్తున్న వాడు ముఖం తెలియని…

ప్రతి రూపం – 3

నిన్నెప్పుడూ నవ్వించాలి అనుకుంటా చిరాకు తెప్పిస్తుంటా నా ఓవర్ తగ్గించాలనుకుంటా కానీ చూడంగానే అన్నీ మర్చిపోతా నీతో ఉండలనుకుంటా ఉన్న కాసేపు ఏమివ్వలేదని కృంగిపోతా నవ్వితే చూడాలనుకుంటా కారణం నేనైతే బాగుండని అనుకుంటా జనాలు లవ్ స్టోరీస్ ఎందుకు చదువుతారో ఇప్పుడిప్పుడే అర్ధం చేసుకుంటున్నా నీ ప్రతి శ్వాసలో నా ఊపిరికి ప్రతిరూపం వెతుకుతూనే ఉంటా  

ప్రతి రూపం – 5

అలిగినప్పుడు కోపం అనుకున్నా చిరాకుని విసుగు అనుకున్నా నను దూరంగా ఉంచినప్పుడు ఇక వద్దంటుంది అనుకున్నా నాకే తెలియదు అవన్నీ నన్ను నమ్ముతున్నందుకని నాకన్నే నన్ను ఎక్కువ పట్టించుకుంటోందని నా కళ్లల్లో తన కలల ప్రతి రూపం వెతుకుతోందని

ప్రతి రూపం 6

  ఎప్పుడు పుట్టానో ఓ కాగితం చెప్పింది ఎందుకు పుట్టానో ఆ ఒక్క క్షణం చెప్పింది నా భుజం పై నీ తల వాల్చిన క్షణం నీ ధైర్యం నేనని నువు నమ్మిన క్షణం నీ శ్వాస నా గుండెకు తగులుతున్న క్షణం నా ప్రతి అణువు ఆనందం చూసిన క్షణం ప్రియా నీతో ప్రతి క్షణం నీ నవ్వుని కొనుక్కున్న ఆ క్షణం ఇక అమరం చాలు కదా ప్రతి జన్మకు

జర్నలిస్ట్

కాలం రాసే చరిత్ర కోసం కాలుతున్న కలాన్ని సత్యం జరిపే యుద్ధం కోసం రక్తం ఇచ్చే సైన్యాన్ని నిత్యం నా చుట్టూ ఎన్నో కథలు కొన్ని మాయం, కొన్ని విషాదం కొన్ని సుఖాంతం, కొన్ని అనంతం అన్నీ నిశబ్దం గా గమనిస్తున్నా శబ్దమై, అక్షర యుద్ధమై దిక్కులన్నింటి వైపు న్యూస్ అంటూ అరుస్తున్నా ఒంటరితనపు ఎండలో తిరిగే ప్రతి ఒక్కడికి గొడుగై ప్రపంచంలో కలిపేస్తున్నా జనం గుండెలో మిగిలిన నమ్మకంగా ఉపిరి పోసుకుంటున్నా చెప్పుకుంటున్నాను – నాది…

మాయ

ఎప్పటికీ నా పక్కనే ఉంటావు అందుకే నువు నాకు కనిపించవు ఆ చీకటిని నువ్వు చీరగా కట్టి వెన్నెలలా నడచి వస్తుంటే చుక్కలన్నీ మిణుకు మంటూ కన్ను కొడుతున్నాయి నీ కౌగిలిలో అందే వెన్నెల వెచ్చదనం నీ పలుకులలో అందే రేయి తీయదనం నా కంటికి ఏదో మత్తుని దానం చేస్తున్నాయి ఇప్పుడు నీ కురులు కూడా ప్రేమ జలపాతంలా నీ ఒడి ఎప్పుడూ, ప్రార్ధనా మందిరంలా నీ తిట్టు నాపై ఉన్న నీ పిచ్చి ప్రేమగా…

ప్రతి రూపం – 8

దేవుడు గీసిన బొమ్మలా పసి పాపల మొదటి మాటలా ముద్దుకే ముద్దుగా ముద్దొచ్చే బొమ్మలా వెన్నెలని వెన్న లో కలిపిచ్చే అమ్మలా మబ్బులు అల్లిన చీరలా సిగ్గుకి ఎరుపెక్కే బుగ్గలా సంక్రాంతికి వేసిన ముగ్గులా నీ కాటుకతో ఈ విశ్వాన్ని లాగేస్తున్నావు నువ్వు దేవతవైతే కావు పొరపాటున మనిషివి అయ్యావు నల్లని కాగితపక్షరాలకు రంగులు అద్దుతూ కవితకు అందని భావం ఉందనిపిస్తున్నావు ఓ ప్రేమ రాక్షసి

ఫోటోగ్రాఫర్

నేను అంతం తెలియని కాలాన్ని క్షణాలు రాసే కవిత్వాన్ని షట్టర్ స్పీడ్ లో జరిగే యుద్ధాన్ని  కళ్ళు దాటి చూసే నిజాన్ని సెన్సర్ పై గీసిన చిత్రాన్ని అందాన్ని, రక్తపాతాన్ని చూసిన నేత్రాన్ని గత కాలపు మనుషులకు అమరత్వాన్ని ఆపాదించే యంత్రాన్ని కళకు, కలకు , కళ్ళకు మధ్య జరిగిన సంఘర్షణను నిత్యం అనుభవించే వాడిని నేను చిత్రకారుడిని నవ యుగపు చరిత్రకారుడిని ఫోటోగ్రాఫర్ ని 

ప్రతి రూపం – 1

వెనుతిరిగి చుస్తే ఉపిరి ఊపిరిని, ఆస్వాదించిన ఓ క్షణం ఉంది ఎదురుగా అందమైన కల అమ్మాయిలా తిరుగుతోంది కళ్ళల్లో చీకట్లు, చూపుల్లో వెన్నెలలు కురిపిస్తూ ఉంది ఆ ఊపిరి ఎదో మాటలు చెబుతోంది, పెదవికి కవితలు నేర్పిస్తోంది  గొంతులో ఆగిపోయిన అందమైన మాటలు చెప్పెయ్యమంటోంది కన్నీళ్లు, నవ్వుల్లో కూడా ఉంటాయని కలల కన్నా నిజాలు బాగుంటాయని తన కనురెప్పల చాటున చీకటిలో మిగిలిన మరొక స్వప్న లోకంలో కనిపించే తన రూపంలో నా ప్రతి రూపం వెతుకుతున్నా